Het was aardig vol in de bus.
Tezamen met mijn collega nam ik genoegen met een staanplaats en om omvallen te voorkomen, zocht mijn hand een leuning om zich aan vast te houden.
Het was de leuning van iemand die deze kans aangreep om een tirade tegen me af te steken.
Een oude, verbitterde vrouw.

Haar relaas betrof dat sommige jongelui twee plekken in beslag namen, terwijl hun tas best op de grond kon staan in plaats van op een stoel. De twee jonge kinderen die ieder een eigen stoel hadden, vond ze ook niet kunnen in zo?n drukke bus. Vorige week was ze namelijk al uitgegleden in de bus en aangezien ze al boven de 70 was,had ze daar hulpeloos gelegen, bijna dood zelfs. Als ik ouder zou zijn, zou ik vanzelf wel meer voor mezelf op komen, anders zou ik op een dag ook levenloos op de grond van een bus komen te liggen. Vroeger, vroeger was alles anders.

Ik werd een beetje overrompeld door zoveel bitterheid op een zonnige middag.
En heb maar niet geantwoord dat ik die betreffende plekken helemaal niet wilde hebben, omdat het zou betekenen dat ik dan achteruit zou moeten reizen. Mijn maag vind dat niks en daarom sta ik soms liever.

Deze mompelende vrouw had dat vast opgepakt als een teken dat ook ik een ondankbaar kind van deze tijd zou zijn.