Het zou best kunnen.
Dat er iets in mijn genen zit.
Of dat een kleine afwijking is.
Gisteren besefte ik me namelijk weer eens dat ik hou van herrie.
Op muziekgebied.
Ik bedoel geen punkherrie of overdreven jengelende gitaarsolo?s.
Bliepjesherrie.
Ongelofelijke, niet voor te stellen harde, snelle bliepjes.
Muziek is moeilijk in hokjes te stoppen.
Maar omdat iemand van de omschrijving alleen al doof dacht te worden, een poging zoals hij door anderen ondernomen is:
in die ene zaal was het een mix van terror-gabber-breakcore-noise.
En hoe goed ik me ook kan voorstellen dat het merendeel van de mensheid dit absoluut geen muziek vindt en er gillend weg zal rennen:
het doet iets met mij.
Onbeschrijfelijk eigenlijk.