Als iemand me aantrekt, als ik er een tijdje spontaan leuke dansjes op afstand mee doe, als die jongen mijn ?over het algemeen snel afgeleide- aandacht vast kan houden, als iemand enthousiast is, als een gesprek over allerlei onderwerpen zonder moeite heel lang doorkabbelt, als we het over veel dingen eens zijn, als er samen gelachen kan worden, als we vrij snel eerlijk en open tegen elkaar zijn, als we al pratend dicht tegen elkaar aan zitten.

Dan gaan mijn gedachten zich afvragen of er wellicht iets meer aan de hand is en er iets zou kunnen groeien.

Jammer als hij niet diezelfde gedachte blijkt te hebben.

Nu ben ik in het algemeen wel snel onder de indruk van jongens.
Zal wel wat hormonen of genen teveel hebben.

Heeft iemand er nog een gebrek aan, dan geef ik er graag wat van weg.