Ik hoor een liedje en ineens moet ik denken aan Jelle van 18 uit Amsterdam. Waar ik tijdens een van de laatste nachten dat ik op Ruigoord was dit jaar, naast kwam te zitten bij een kampvuurtje. Hij had honger, ik haalde chips uit mijn tent.
Ik besefte me dat het leven van deze jongen z? anders was dan ik toen ik 18 was, niet wonend in die grote stad. Ook nu waren onze levens anders.
Maar er bleek een soort verbondenheid en voor de tijd dat we daar zaten, klikte het en praatten we over de dingen in het leven en verwonderden we ons over de mensen die voorbij kwamen.
Toen we echt moe werden en de zon stiekem al zijn best deed, gingen we ieder op weg naar ons eigen tentje en namen afscheid.
Gewoon, een bijzondere ontmoeting op een bijzondere plek.

Ik denk verder aan het festival waar ik pas was.

Het helpen van een vriendin met een mobiel eetcaf?, de andere helpers, de sfeer die daar hing, de man die leek op een kabouter, de vrouw die op een misthoorn blies, de man van het boekenkraampje dat ?s nachts zijn matrasje tussen de boekenkasten uitrolde, het magische gezicht van kampvuurtjes in de schemer, dansen tussen de vrolijke mensen, bijzondere beelden om naar te kijken, de mensen met een buttonmachine, magische momenten met twee bandjes waar een didgeridoo een grote rol speelde, het besef dat het leven best anders kan, de dagen en nachten die maar in elkaar door bleven lopen, het bijzondere en grappige optreden van Armand, de superlekkere en biologische frietjes die we hebben gegeten terwijl we omgeven waren met goed ? en tot dan toe onbekend- tafelgezelschap, het vele lachen, bijzondere gesprekken, dansen in de soeptent, stampen in de modder.

Het voornemen om ?het echte leven? leuker te maken, zodat de terugkeer naar ?het echte leven? niet zo?n wereldgroot verschil en domper is na belevenissen en momenten als deze.