In mijn nachthemdding zat ik achter mijn computer, een beetje te overpeinzen welke onderwerp ik vandaag aan zou snijden op deze site.

Vanuit mijn ooghoeken zie ik ineens de bovenkant van een lange ladder voorbij komen, een houvast zoekend bij het Frans balkon-deur van de buurjongen.

Een glazenwasser? De buurjongen zelf? Een reparatieman?

Als in een reflex trek ik het gordijn dicht. En die van mijn ramen ook meteen maar.
Blij dat ik niet net uit de douche kwam en eerst iets een muziekje wilde opzetten, voordat ik me aan zou gaan kleden.

Maar nu zit ik hier, met alle gordijnen dicht.
En omdat ik uiteraard uitermate nieuwsgierig ben, heb ik net even het gordijn opzij geschoven. Er stond een busje van een schoonmaakorganisatie. En het afdakje van de onderburen ziet er vanaf de bovenkant gezien een stuk schoner uit. Maar het busje en de meneer staan er nog dingen te doen.

Dus ik laat de gordijnen nog maar even dicht.
Wonend op de 1e verdieping ben ik niet gewend aan of gesteld op mensen die op gelijke hoogte naar binnen kunnen kijken.