Gevoelens zijn vreemde dingen.
Kunnen rare dingen met je doen.
Zorgen dat je rare dingen doet, zegt, droomt en meemaakt.
Verwarrend kan het zijn, omdat gevoelens ook nog eens steeds veranderen.
Zodat wat eerst belangrijk leek, nu steeds minder prominent in je hoofd zit.
Of dat iemand die je veel deed, dat ineens niet meer zo lijkt te doen.

Heb je jezelf dan voor de gek gehouden?
Waren die dingen de hele tijd al niet zo belangrijk als je dacht?
Of waren ze een tijd wel echt belangrijk, maar door ontwikkelingen en gedachtes en gesprekken en het leven dat gewoon verder gaat zijn ze minder belangrijk geworden.

In hoeverre kunnen gevoelens gevoed en gestuurd worden door iemand anders en de situatie zelf?

En lopen ze anders als ze dus niet gevoed worden?

Dat vraag ik me soms dus af.
In hoeverre gevoelens puur zijn en er gewoon zijn, los van anderen.