Dat ik al mijn vrije tijd zo leuk en gezellig mogelijk probeer te vullen. Dat lukt me wonderwel goed.
En dat er altijd die klap volgt van de realiteit van werk dat me niet bevalt.

Na jaren hetzelfde patroon begint het me echt te vervelen.

Ergens moet die baan er toch zijn? Leuk genoeg om er niet met enorme tegenzin naartoe te gaan, balend dat de leukheid van mijn vrije tijd wordt onderbroken.

Uit het vrijwilligerswerk dat ik doe en gedaan heb, weet ik dat ik me voor meer dan 100% kan inzetten voor iets. Het enthousiasme waarmee ik mijn vrije uren vervul, getuigt ook van overgave.

Maar in een baan? kan ik die inzet zelden tot nooit vinden..

Iets doen waar ik helemaal warm voor loop, waar ik bevrediging uithaal, waar ik zonder tegenzin naartoe ga, wat ik niet zonde vind van mijn tijd, waar ik niet aan het dagdromen ben: dat wil ik.
Eindelijk.
Wel eens.
Tijd voor actie.
En inspiratie.
En puzzelstukjes die op hun plaats vallen.