Zelf probeer ik er wel vrede mee te hebben, maar de omgeving werkt niet zo mee.

Deze week is het me gewoon in 3 situaties voorgekomen dat mensen schrikken als ze het horen.
Mijn leeftijd.

En dan vraagt er iemand naar mijn leeftijd. En het niet zeggen vind ik ook zo flauw. Erover liegen kan ik ook niet.
En dan ligt het er keihard op tafel, de feiten.

Ze hadden me allemaal veel jonger ingeschat. Tussen de 8 en 4 jaar jonger. Net zo jong als hun, in vele gevallen.
Mensen zien me als een leeftijdsgenootje en gaan ook zo met me om en hoppa, ineens ben ik geen leeftijdsgenootje meer en moet er worden gezocht hoe er met me om te gaan.

Het vreemde is namelijk, dat er ineens iets verandert tussen mij en de mensen waar het mee klikt, die ineens horen dat ik veel ouder ben dan hun. Dan zit er ineens een afstand, die er daarvoor niet was.

Met sommige mensen groeit het daar overheen. Met anderen niet.

Ik vind het niks als er ineens een afstand is die er daarvoor niet was, puur door een paar nummers. Maar onbewust en gevoelsmatig werkt het zo dus. En dus baal ik van die leeftijd. En ga ik er misschien eens over liegen. Of het nog hardnekkiger verzwijgen.
Het is er gewoon eentje die niet bij me past. Het klinkt ook helemaal niet alsof ik het over mezelf heb, als ik het hardop zeg.

En deze week schrokken een paar mensen z?, dat ik het nieuwe mensen om me heen bijna niet meer aan durf te doen om het eerlijk te zeggen.