En zo zat ik vanmiddag ineens op een terrasje met een nieuwe bekende waar ik in eerste instantie niks tegen te zeggen dacht te hebben, te praten over mensen die ik tot dan toe alleen van gezicht kende.

Een kleine wereld, iedereen kent elkaar altijd.
De stap tot iedereen schijnt maximaal 5 mensen te zijn en in mijn stadje lijkt die stap vaak nog veel kleiner.
Hoe langer je ergens woont, hoe meer verleden er rondloopt.
Gezichten en mensen roepen herinneringen op. Van dagen, weken, maanden of jaren geleden.
Periodes dat ik andere dingen deed, met andere mensen omging, mijn tijd anders besteedde.

Als rode draad dat ik altijd een rode draad schijn te missen, en als een kip zonder kop mijn impulsen probeer te volgen.
Vermoeiend en verrassend tegelijk.
Saai in ieder geval niet.