Dat weet ik stiekem al heel lang, maar zo nu en dan in je leven komt het ineens in mijn hoofd op.
Alles is relatief.

Tijdens een etentje gisteren met mijn twee tijdelijke bazen tijdens de eerste vier maanden van dit jaar, bedacht ik me dat zij sinds mijn recentere stomme ex-bazin waarover ik wel een boek kan schrijven ineens een stuk positiever in mijn herinnering zitten als bazen.

Net als dat je een rumoerige buurman hebt die gaat verhuizen en je denkt daar ben ik vanaf, erger kan het niet worden en het wordt erger.
En melancholisch denk je soms terug aan je eerdere buurman, die dan wel soms zijn muziek hard zette, maar verder eigenlijk een prima buurman was om naast te leven.

Ik bedoel maar.
Alles is relatief.
Alles.