Wat de ene dag belangrijk is, kan dat een dag later ineens niet meer zijn.
Iets vraagt je aandacht op zo?n manier dat al het andere naar de verre achtergrond verdwijnt.
Wat een paar dagen geleden nog in je hoofd rondspookte, lijkt nu ineens weggevaagd.

Gezichten komen bij je naar boven, gebeurtenissen, de dingen die komen gaan, verbanden, gedachtes, oorzaken en hun gevolg, de dingen die geweest zijn, oplossingen.
Wat was de vraag ook alweer?

De tijd tikt verder en ik ga mee.
Uren die dagen lijken te duren en uren die in een paar minuten voorbij lijken te zijn gegaan.

Tussen de mensen, maar toch een afstand.

Ik alleen met mijn gedachten, rondslingerend als in een felle storm.