Gisteravond was mijn derde inwerkavond van baantje twee.
Het baantje dat ik doe in de concertzaal waar ik al ruim anderhalf jaar erg actief vrijwilligerswerk aan het doen ben.
En sinds deze week een nieuwe werkgroep, waarvan een gedeelte betaald wordt.

In sommige opzichten ben ik zo?n laatbloeier, vooral als het er op aankomt wat ik leuk vind om te doen.

Ik vind het namelijk echt veel leuker dan verwacht, baantje twee!

Biertjes tappen, kletsen met de mensen, meedeinen op de muziek, bierflesjes openmaken, dankbaar glimlachen als de dronken jongen aan de zijkant me een stapel lege glazen aangeeft, rare mix-drankjes maken, er de humor van inzien als ik tot twee keer toe een heel ander drankje versta en maak dan dat de jongen bedoelt, erachter komen dat het wisselgeld terugtellen makkelijk gaat dan ik had verwacht, na twee rondjes weten wat de jongen in het zwarte shirt komt bestellen, rare dansjes doen met de mede-bar-jongen, een volle fles spa rood op mijn teen laten vallen, als iedereen naar huis en alles gepoetst is met een tevreden gevoel nog wat nakletsen met de collega?s.

Tuurlijk weet ik dat er avonden zullen komen dat ik me afvraag wat ik daar aan het doen ben. Inwendig sta te vloeken omdat er niemand aan de kant ga als ik er met mijn armen vol lege glazen langs wil.
Er van zal balen als ik het zoveelste drankje verkeerd versta en iets verkeerds ga maken.
Het zo druk kan zijn dat mensen ongeduldig aan de bar mijn aandacht proberen te trekken.

Maar de eerste avonden waren leuk en gingen goed en dat lijkt me een mooi begin.

En ik had echt niet verwacht dat ik ooit nog barvrouw zou worden.