Als therapeutische afschrijf-gebeurtenis is het een heel lang stukje geworden. Dus ik begrijo best als je dit niet helemaal leest, lieve lezer(es) ;) Maar ik ben het in ieder geval even kwijt.

Of ineens? Het is zo dat ik door bepaalde opmerkingen gisteren van mijn bazin/oprichtster ineens al die andere negatieve dingen toeliet.
Het is een hele kleine organisatie, ik ben de enige betaalde medewerkster. De rest van het werk wordt gedaan door de oprichtster, bestuursleden en vrijwilligers.
Om het ?n beetje anoniem te houden: ze organiseren vakanties voor specifieke doelgroepen. Tijdens die weken is het de bedoeling dat ik er iedere dag aanwezig ben om daar het aanspreekpunt te zijn. Vorige week hoorde ik dat ik dan een witte bloes aan moet met het logo van de stichting. Hekel aan bloezen en aan witte kleren, maar h?, ik begrijp dat het fijn is als alle medewerkers er herkenbaar uit zien.

Gisteren kwam het gesprek er ineens op dat ze wel verwachten dat ik mijn sieraden uitdoe tijdens die weken en andere representatieve gelegenheden. Mijn sieraden zijn: 2 oorringen, ?n piercing in mijn oor en ?n klein knopje-piercing onder mijn lip. Die twee laatste kan je niet ?even zomaar uit doen?. Dat viel nogal rauw op mijn dak. Ik vond het ook raar dat ze er tijdens de sollicitatie niet al over begonnen waren, aangezien representativiteit blijkbaar erg hoog staat bij ze. Zij vond het zo raar om er toen meteen over te beginnen. Dat is minder raar, dan dit nu ineens te zeggen en erbij te zeggen dat ik wel moet weten of ik ze wil uitdoen of niet voor de evaluatie na de maand proeftijd..

Oftewel: uitdoen en baan houden, of inlaten en die baan niet meer.
Vervolgens begon ze over leeftijd en bepaalde fases in je leven en dat je dan keuzes moet maken. Het is toch aan mij wanneer ik die bepaalde fases bewandel en welke keuzes ik dan maak.

De grote vraag is: ga ik mijn sieraden uitdoen voor deze baan? Omdat ik me afvraag of deze baan het waard is. Wat ik gisteren op de fietstocht van 40 minuten naar huis allemaal op een rijtje zette voor mezelf:

Ik voel me er niet welkom. Helemaal niet fijn als je met zijn tweetjes in een kantoortje aan huis zit.
Zij gaat er bij veel dingen automatisch vanuit dat ik ze doe. Dat wordt niet gevraagd of overlegd, maar me mede gedeeld. Of ik voortaan een kwartier eerder kan komen, zodat we op tijd bereikbaar zijn. Oh ja, iedere twee weken is er ?s avonds een bestuursvergadering (onbetaalde uren), daar moet ik bij zijn. Er moest een pakketje bij iemand in de stad afgeleverd worden, hier is het adres, kan je er straks meteen langsfietsen na je werk.
Ze vergeet mijn naam steeds. Nu ben ik zelf de slechtste ter wereld in namen, maar zij weet iedereens naam en onthoudt alles (merk ik aan telefoongesprekken) en mijn naam onthoudt ze maar niet. Over welkom voelen gesproken.
En last but zeker not least: het verdient zo slecht, dat is naast mijn tweede (leuke!) baantje er waarschijnlijk n?g een bronnetje van inkomsten bij moet zoeken om enigszins rond te komen.

Wees niet ongerust allen, ik laat het nog even bezinken en ga geen overhaaste conclusies trekken.
Maar op dit moment vraag ik me af waar ik het allemaal voor doe.