Je zou toch denken dat je het een keer door hebt. Waar sommige grenzen liggen.
Zoals dat spreekwoord met die ezel, een steen en er tegenaan stoten.

Vreemd genoeg denk ik steeds dat sommige grenzen wel opgerekt kunnen worden. En dan stop ik niet bij die grens, maar wandel er rustig overheen. Ergens in mijn hoofd ben ik me er wel van bewust waar die grens al die vorige keren lag, maar iets in mij denkt dat het deze keer anders zal gaan. Dat denk ik dan niet ??n keer, maar keer op keer. Optimisme tot en met.

Sommige grenzen moet je namelijk wel over, anders staat je leven wel heel erg stil. En het kan goed zijn voor je moed en doorzettingsvermogen om je grenzen te blijven rekken.

Maar die ene grens moet ik voortaan toch echt niet meer over.
De grens die ervoor waakt dat ik niet om de paar weken beroerd thuis zit.
Met een drastisch slaaptekort, zo verkouden dat ik blij ben dat ik net een nieuw pak zakdoeken in huis heb gehaald en zo?n keelpijn dat liters thee met honing niet helpt en lucht inademen een heuse uitdaging blijkt.

Op een dag zal ik het wel leren.
Maar voor vandaag is het te laat.