Ik heb een hekel aan voetbal. Of eigenlijk interesseert het me gewoon niet om het te volgen en naar te kijken. Net zoals alle andere sporten. De hekel komt dan, omdat er een grote groep mensen is die het wel leuk vindt om naar te kijken. En zij begrijpen niet dat het mij niks interesseert. Daarnaast komt het zo vaak voorbij op de tv en in de krant en in gesprekken.

Nu hoef ik mijn tv met niemand te delen en komt het gesprek tussen mij en vrienden zo goed als nooit op voetbal, dus ik kan gemakkelijk door het leven gaan zonder veel te merken van sport op tv.

Ik heb een nog grotere hekel aan geweld. Als iemand hoort dat zijn beste vriend ineens heel ziek is geworden en dat diegene dan uit onmacht en kwaadheid op het leven een prullenbak omver schopt: daar kan ik me nog iets bij voorstellen.

Maar aangespoord door de hersenloze massa om je heen treinstellen vernielen en zorgen dat heel het treinverkeerd is ontregeld. In zo?n erge mate dat het rampenplan in een stad in gang wordt gezet. Daar begrijp ik echt helemaal niets van.

En al helemaal niet als de vernielingen worden gedaan in de naam van voetbal.

Dat hebben de ?chte voetballiefhebbers en ik dan juist wel weer gemeen.