Gisteravond heb ik twee bijzondere optredens gezien.
De sfeer was vervreemdend, maar dat kwam vooral omdat het niet druk was in de zaal.
Dat vind ik altijd een beetje jammer ?tenzij ik het optreden of de artiesten zelf verschrikkelijk vind-, maar de optredende muzikanten leken er alleen maar meer voor te gaan.

Als eerste waren er twee jongens, die begeleid met een computer Duitse elektro-punk-rock-pop ten gehore brachten. Soms hadden ze een gitaar om de nek, soms liepen ze al rappend over het podium te buitelen en het liedje dat ze beiden met een megafoon aan het zingen waren vond ik echt legendarisch.
Het klonk leuk, pakkend en dat werd mede veroorzaakt door hun twee. Lang geleden dat ik muzikanten zo uitbundig en vol overgave heb zien optreden.

Daarna was het de beurt aan Mocky en band. Fijn om weer eens muzikanten te zien die echt samen muziek maakten. Soms een tandje hoger gingen, dan een riedeltje sneller, net hoe het uitkwam. Samenspel. En een maffe, charismatische frontman die vol overgave en plezier zijn ding deed.

Een bijzondere avond. Misschien juist omdat het niet zo druk was en niemand zich kon verschuilen achter de medebezoekers. Dat maakt de beleving puur. Zo'n avond waarvan je misschien over een paar jaar kan zeggen, als een van de twee bands volle zalen trekt, "ik heb ze ooit gezien.. jaren geleden in een bijna lege zaal. "