10 03 05 - 10:56
Gepost door: admin
Gesprek van de toekomst
wegens groot onderhoud aan server is eerste plaatsing van 9.00 verdwenen
De vorige was bijna precies 3 maanden geleden. Toen had ik me expres netter aangekleed dan ik geschikt achtte, omdat ik er van overtuigd was dat het niks voor mijn zou zijn. Dat ik vooral niet de aangewezen persoon daarvoor was en dat zij ?n ik er meer aan zouden hebben als ik het niet zou worden.
Echter was ik op basis van mijn cv allang aangenomen en was het gesprek vooral een formaliteit, bedoeld om elkaar in levenden lijve te zien en te kijken of het een beetje zou klikken. Dat deed het wel, maar het bleef me redelijk onduidelijk wat ik er precies zou moeten doen en ik vroeg me toch steeds af wat ik daar nou deed. Al was het dan voor iets tijdelijks.
Ik was op dat moment werkzoekende en kreeg geld van de overheid daarvoor, dus het was geen kwestie van ?nee? of ?ja? kunnen zeggen.
De collega?s bleken aardig en op een persoonlijke levensfaseprobleem van een van hen na, was er ook redelijk goed mee samen te werken. Ik deed mijn ding en langzaam vond ik er min of meer mijn weg. Het bleek alleen echt niet mijn ding en mijn interesse en dat maakte me er meestal niet vrolijker op.
Vandaag heb ik er weer eentje. Deze keer voor een functie en een organisatie die me echt heel erg leuk lijkt. De taken zijn een mooie combinatie van de vaardigheden die ik door al mijn (vrijwilligers)banen heb geleerd. De doelen en idee?n en achterliggende gedachten spreken me ook erg aan.
Over een uur heb ik het sollicitatiegesprek. Zojuist heb ik de vacature, hun site en mijn sollicitatiemail nog eens doorgelezen en het enige dat ik denk is ?dit wil ik en dit kan ik!?. Als ik dadelijk gedoucht en aangekleed ben en een ontbijtje heb gegeten zal ik op tijd (te laat kom ik zelden maar bij zoiets al helemaal niet natuurlijk) op mijn fietsje stappen, op weg naar het gesprek.
En ondertussen zal ik hetzelfde denken als me gisteravond op de fiets ineens overviel.
Misschien verandert vandaag gewoon mijn hele toekomst weer.
De zenuwen beginnen langzaam op te komen ineens?
Update: leuke plek, leuke mensen, leuk gesprek. Ik wil die baan wel! Ze hadden de tien leukste brieven uitgekozen en daar was ik er dus een van. Het voerde me terug naar de vele kijkavonden voor kamers waar ik ben geweest: al klikte het, je had geen idee wie er verder nog kwamen en of het daar wellicht beter mee klikte. Dinsdag komen de laatste mensen en zeker tot die tijd zal ik ongeduldig wachten op het antwoord?
De vorige was bijna precies 3 maanden geleden. Toen had ik me expres netter aangekleed dan ik geschikt achtte, omdat ik er van overtuigd was dat het niks voor mijn zou zijn. Dat ik vooral niet de aangewezen persoon daarvoor was en dat zij ?n ik er meer aan zouden hebben als ik het niet zou worden.
Echter was ik op basis van mijn cv allang aangenomen en was het gesprek vooral een formaliteit, bedoeld om elkaar in levenden lijve te zien en te kijken of het een beetje zou klikken. Dat deed het wel, maar het bleef me redelijk onduidelijk wat ik er precies zou moeten doen en ik vroeg me toch steeds af wat ik daar nou deed. Al was het dan voor iets tijdelijks.
Ik was op dat moment werkzoekende en kreeg geld van de overheid daarvoor, dus het was geen kwestie van ?nee? of ?ja? kunnen zeggen.
De collega?s bleken aardig en op een persoonlijke levensfaseprobleem van een van hen na, was er ook redelijk goed mee samen te werken. Ik deed mijn ding en langzaam vond ik er min of meer mijn weg. Het bleek alleen echt niet mijn ding en mijn interesse en dat maakte me er meestal niet vrolijker op.
Vandaag heb ik er weer eentje. Deze keer voor een functie en een organisatie die me echt heel erg leuk lijkt. De taken zijn een mooie combinatie van de vaardigheden die ik door al mijn (vrijwilligers)banen heb geleerd. De doelen en idee?n en achterliggende gedachten spreken me ook erg aan.
Over een uur heb ik het sollicitatiegesprek. Zojuist heb ik de vacature, hun site en mijn sollicitatiemail nog eens doorgelezen en het enige dat ik denk is ?dit wil ik en dit kan ik!?. Als ik dadelijk gedoucht en aangekleed ben en een ontbijtje heb gegeten zal ik op tijd (te laat kom ik zelden maar bij zoiets al helemaal niet natuurlijk) op mijn fietsje stappen, op weg naar het gesprek.
En ondertussen zal ik hetzelfde denken als me gisteravond op de fiets ineens overviel.
Misschien verandert vandaag gewoon mijn hele toekomst weer.
De zenuwen beginnen langzaam op te komen ineens?
Update: leuke plek, leuke mensen, leuk gesprek. Ik wil die baan wel! Ze hadden de tien leukste brieven uitgekozen en daar was ik er dus een van. Het voerde me terug naar de vele kijkavonden voor kamers waar ik ben geweest: al klikte het, je had geen idee wie er verder nog kwamen en of het daar wellicht beter mee klikte. Dinsdag komen de laatste mensen en zeker tot die tijd zal ik ongeduldig wachten op het antwoord?
zeven reacties
@ Kleineman: en als ik morgen wakker word nog minstens 5 dagen wachten op het antwoord ook nog...
KatYo - 10-03-’05 23:59
KatYo - 10-03-’05 23:59
Yo Katja, dat komt vast goed. je zult vast wel een beetje gesprankeld hebben (zoals ik je gewend ben) in dat gesprek, en dat vinden mensen altijd wel leuk. Heb trouwens een heel arsenaal kaarsjes gebrand en heb nu eelt op mijn vingers van het duimen.
zou me niks verbazen als ik over 5 dagen hoor (of lees) dat je een nieuwe baan hebt
rooie Bas (URL) - 11-03-’05 17:08
zou me niks verbazen als ik over 5 dagen hoor (of lees) dat je een nieuwe baan hebt
rooie Bas (URL) - 11-03-’05 17:08
bareuh (URL) - 10-03-’05 12:15