Een telefoontje en iets waar je al maanden zijdelings aan denkt, is in een klap dichterbij gekomen.
Het gaat over mijn opa.
Ruim twee jaar geleden had hij ineens een hartinfarct en die hakte er behoorlijk in. Van nooit ziek zijn kon hij ineens weinig meer: niet meer fietsen, niet meer autorijden. Langzaamaan ging het wel wat beter met hem, al is hij nooit echt meer de oude geworden.
Vanaf dat moment kwam de dood wel dichtbij.
Maar het sluimerde. Dan ging het weer beter, dan weer slechter.
Vanmiddag belde mijn moeder me. Dat het vannacht echt slecht met hem was gegaan en hij sindsdien in het ziekenhuis lag. Alle zoons en dochters waren gebeld en gingen er naartoe. Oma was er uiteraard ook. Er was ook iemand om hem te bedienen.
De tijd leek daar. Iedereen begon het onvermijdelijke te accepteren.
En ineens ging het wat beter. Hij knapte een beetje op. Kreeg zelfs honger.
En later zei hij ?het lukt niet?.
Het leven maakt vreemde sprongen en logica ontbreekt al helemaal.

Vanavond was ik ook even bij hem in het ziekenhuis en het is nu stabieler.
Al was de sfeer ontspannen, het greep me wel aan: mijn opa met een zuurstofmasker op, half slapend, de bloeddruk en hartslag die je op zo?n monitor de hele tijd kan bekijken.
Het kan zomaar over zijn en het kan ook weken, maanden, jaren duren ineens.
Eng. Raar. Menselijk. Vreemd.
Het leven staat ineens een beetje stil voor me.