Daar liep ze dan.
Trippelend op haar mooie schoenen, kin de lucht in, chique mantel om haar heen en een net handtasje in haar perfect gelakte handen.

Bijna tegelijkertijd kwamen we aan bij de pinautomaat, zij was er net iets eerder dan ik.

Al wachten zat ik te kijken naar haar en mijn gedachten dwaalden beetje af. Over dat sommige mensen er zo ?op stand? uit kunnen zien. Fascinerend.

Tot de vrouw voor me een pinbonnetje uit de machine haalt en zonder op of om te kijken op de grond laat vallen.

Hoezo laag bij de grond.

Het bleek dat er ??n kies zou worden getrokken.
En het viel mee.
Ik ben het levende bewijs dat het ook w?l goed kan gaan, naast alle enge verhalen die er altijd de ronde doen.
Binnen 10 minuten was ie eruit.
Toen hoorde ik ook dat de nieuwe tandarts waar ik vorig jaar nog zo onenthousiast over was anderhalf jaar bij een kaakchirurg heeft gewerkt en in plaats van de geen ervaring waar ik bang was voor was, juist heel veel ervaring had met verstandskiezen.
Vandaag ga ik rustig aan doen, af wachten ik nog iets pijnlijks ga voelen als de verdoving is uitgewerkt en nu en dan wat bloed uitspugen.

In januari is het de beurt aan tand 2.

Vandaag zal voor mij de geschiedenis ingaan als de dag dat mijn eerste twee verstandskiezen eruit gaan.
Of ik tot de onfortuinlijke mensen ga horen waar alles mis bij gaat bij zo?n trekking ?f bij de mensen waar er niks aan de hand was, dat zal later vandaag blijken.
De tandarts is nooit mijn favoriete plek geweest, maar ik doe mijn best om me er niet te veel zorgen over te maken.
Mijn gedachten gaan nu voornamelijk uit naar de vraag hoe ik met een mond aan twee kanten verdoofd aan de buschauffeur ga uitleggen waar ik naartoe wil.

Kou bleek het thema van het weekend.

Koude sneeuw, tot twee keer toe drijfnatte schoenen en sokken, koude voeten, koude Brusselse betonnen zaal om in te dansen, koude bus om in te slapen, te koude warme chocomel, koude wind door de kier van de busdeur, koude drankjes, koude vingers, koud ijsblokje tussen mijn rug en t-shirt in.

En wat een hoop warmte tussen al die kou door!
Fijne mensen, leuke dansjes, goede gesprekken, onzin in het kwadraat, lieve complimentjes, verhitte gezichten, vele glimlachen, goede sferen.

Wederom een memorabel weekend om bij mijn herinneringen te stoppen.

Mijn hoofd heeft het altijd wel druk.
Een van de leuke dingen daaraan is dat ik een heel aktieve droomwereld heb.
Hele verhalen, soapseries en avonturen komen tijdens mijn nachtrust altijd voorbij.
Soms word ik daardoor met een grote glimlach bij, soms met een verwarrende, verwilderde blik.
Deze week viel me op dat mijn zich dromen netjes aan mijn leven aanpassen.
De dagen dat ik werk, droom ik over werkgerelateerde dingen.
En tegen de tijd dat het weekend eraan komt, droom ik over weekendrelateerde dingen.

Mijn uitgaansplannen voor vanavond en morgenavond heb ik vannacht dus al in vele vormen mee mogen maken in mijn hoofd?
Nu tijd om ze in het echte leven te gaan beleven!

De poging om mijn hoofd leger en daardoor minder rusteloos te maken, lijkt zo goed gelukt, dat ook meteen mijn inspiratie en plannen onvindbaar blijken.

Een beetje geoefende televisiekijker trapt daar toch echt niet in.
Als mensen worden verrast door iets of iemand en dat de presentator/verloren gewaande broer/ liefde van hun leven/ een groot kado voor de deur staat en dat degene die opendoet dan zogenaamd zeer verrast opendoet.

Terwijl de camera van binnen filmt.

Dus.

Oprecht verbaasd was ik er over.
De mensen die zaterdag aan de bar kwamen om drinken te bestellen.
Bijna allemaal waren ze z? op zichzelf gericht, dat ze echt totaal geen benul leken te hebben van de andere mensen om hen heen.
Dan krijg je situaties dat, als je even iets moest gaan halen en daarna terugkwam, je een beetje vragend de mensen aan keek zo van ?wie is er aan de beurt? en ze allemaal op zichzelf wezen.
En als je even met je rug naar de bar stond omdat je iets aan het doen was, iemand aan kwam lopen en meteen begon te roepen. Stel je toch voor dat je een seconde moet wachten.

Het was een avond vol po?zie, voordrachten, dans, bandjes en dj?s. En daarbij behorend interessant doend, wat ouder, intellectueler, artistieker publiek.

En in mijn barvrouwcarri?re (toch alweer enkele maanden oud) heb ik nog nooit zo?n ego?stisch publiek meegemaakt.

Mensen die vooroordelen hebben tegen de jeugd van tegenwoordig en bepaalde groepen mensen, zouden eens daar achter de bar moeten staan en het verschil merken tijdens een avond als afgelopen zaterdag of een willekeurige andere avond met techno-, pop-, gabber-, hiphop- of metalpubliek.

Buiten is het mistig.
En in mijn hoofd wordt het steeds helderder.

Over het algemeen ben ik een rasoptimist eerste klas.
Gisteren was ik op bezoek bij mijn ouders en op het journaal en daarna kwamen er alleen maar beelden waar je niet vrolijker van werd..
Nieuws (of eigenlijk juist het gebrek aan) over de doodgeschoten activist..
Het oerwoud in Borneo en onder andere de mensapen die daarin leven, die een voor een verdwijnen, omdat de mensen snel en makkelijk geld willen verdienen met palmolieplantages en andere dingen, zodat het echte oerwoud gewoon verdwijnt..
Dat steeds meer mensen steeds meer en makkelijker geld lenen en daardoor gruwelijk in de problemen komen.

Ik kon me in een keer weer voorstellen waarom ik een tijd het nieuws zo min mogelijk heb gevolgd.
Je wordt er niet vrolijker van en je kunt er zo weinig mee.

Mijn hoofd zit vol ideetjes, gedachten en spinsels.
Maar ze lijken allemaal kant noch wal te raken na het vorige stukje.

De dood is en blijft een beladen iets.

Niet zo gek, als je bedenkt dat het leven dan ophoudt. Sommigen zijn van mening dat er niks meer daarna komt. Anderen denken van wel.
Maar hoe dan ook houdt dit leven, in dit lijf gewoon op na de dood.
Samen met je geboorte het enige dat vaststaat in een leven.

De problemen die zich tussen die twee gebeurtenissen plaatsvinden, hebben bij voorbaat minder impact.

Alleen voelt dat soms heel anders.
Kan het zomaar ineens best voelen alsof de druk die je voelt, z? groot is, dat je jezelf afvraagt waar te beginnen, hoe het te veranderen, waar de nadruk op te leggen, waar aandacht aan te geven.
Hoe je leven te leiden.

Eigenlijk wilde ik schrijven dat het zo koud is als je uit de warmte van je bed stapt.

Maar op het nieuws hoorde ik dat de bekendste politiek activist van Nijmegen is doodgeschoten vannacht. Hij streed al jaren tegen onrecht dat door de politie en BVD (nu AIVD) werd aangedaan. En hij deed nog veel meer, waarvan ik niet alles weet of er nu zo snel niet op kan komen.

Ik ben hier een beetje stil van.

Aardappelroerbakken nieuw volgens de reclame.
Ik roerbak mijn aardappels al jaren.
Verdorie, weer iets waar ik achteraf gezien patent op had kunnen vragen.

Vastgeroeste gewoontes leren loslaten
Ben ik nou gek
Welke geloof is dat wat licht doorgeeft
Nut van een auto-alarm
de twaalf dansende prinsessen
dezelfde woorden, andere inhoud
telefoonhumor
brak hangen
uitdrukking: kip zonder kop
papierkast
hoeveel mensen heb ik op mijn msn?
Opruimmuziek
Het gras zal altijd groener zijn songtekst
Wat is een ijsprijs
Buikgriep oktober
Gemene smsjes
Voorbeelden schalks lachen
Schrikkelseconde om de hoeveel jaar
Iemand anders fiets vast aan mijn fiets
Pwep
Wereldklok seconde
Cateringbus
Naam veranderen Katja
Wat is tijd

En toch.
En toch vind ik dat het verplicht moet worden om pizza-verpakkingen doorzichtig te laten zijn.
Vaak is het toch een tegenvaller, als je een pizza uitzoekt op het geweldige plaatje aan de buitenkant en de binnenkant er toch iets minder smakelijk en krokant uit ziet.
Je weet dat het kan.
Maar toch.

Zo, dat wordt vroeg naar bed vanavond om bij te slapen van het weekend.
I Love Techno in Gent was een memorabele leuke avond!
Enorme hallen met ongeveer 34.000 mensen die daar rondlopen en ?dansen.
Een vrolijke, leuke, goede, uitbundige sfeer.
Er waren onder andere Belgen, Nederlanders, Duitsers, Spanjaarden, Fransozen, Ieren, Engelsen.
Dansen, dansen, kletsen, dansen, dansen, leuke contacten met de mensen om je heen, dansen, dansen, mensen kijken, dansen, dansen, opgaan in de laserlichten, dansen, dansen, proberen uit een flesje bevroren water te drinken, dansen, dansen, nog meer bekenden gespot, dansen, dansen, even zitten, dansen, dansen.
Nog even uitrusten op de hotelkamer van vrienden van een vriendin, alvorens helemaal gaar de treinreis terug naar huis te ondernemen.

Ik ben moe nu, mijn voeten hebben niet zo?n zin meer na ruim 8 uur non-stop achter elkaar gedanst te hebben, maar de glimlach op mijn gezicht en de liedjes en herinneringen die door mijn hoofd spoken, maken alles de moeite waard.

Mede vanwege gewonnen kaartjes door een vriendin en het gemak van mee te kunnen rijden met vrienden daarvan ?het begrip ?geen geld? was ineens geen argument meer- zal ik me het grootste deel van dit weekend bevinden in een paar grote hallen met duizenden mensen en overal bliepjesmuziek.

Een keer zelf ervaren hoe ik de combinatie bliepjesmuziek ? heel veel mensen ga vinden.

Hier zal ik zijn.

Wijze woorden las ik gisteren voor het slapen gaan.
In mijn verhaaltjes-om-te-lezen-als-ik-wil-gaan-slapen-maar-mijn-hoofd-nog-te-vol-zit-met-allerlei-gedachten-boek (Misschien wisten zij alles van Toon Tellegen), deze keer was de eekhoorn aan de beurt.

Ik ben alleen maar nu, dacht hij opnieuw.
Ik ben nooit later geweest en zal nooit vroeger worden.
En terwijl hij zijn gedachten, die altijd wijzer waren dan hijzelf, niet langer volgen kon, voelde hij zich tevreden worden.
Hij ging terug naar bed, stapte onder zijn deken, zei ?Nu of nooit? en sliep op hetzelfde ogenblik in.

In hoeverre heb je je eigen leven onder controle.
Of.
En.
In hoeverre zit je gevangen in je eigen ritmes, patronen en gewoontes.

Je wordt wakker en twijfelt of je meteen om zal draaien of op zal staan om even naar de wc te gaan.
Je besluit om op te staan en zodra je je licht aandoet, zie je op je wekker dat deze over een kwartier af zal gaan.
En dat, terwijl je dacht dat het uren vroeger zou zijn en je nog een paar uur slaap voor boeg zou hebben.

Jammer.

Een vriend van mij is in het weekend preventief gefouilleerd op straat, in een uitgaansgedeelte van een centrum in een stad.
Hij vertelde dit terloops tijdens een etentje met een paar mensen en wij schrokken er allemaal van.

Je weet wel dat de politie ?in het kader van de veiligheid? voortaan het recht heeft om dit preventief te doen, maar ik heb er zelf gelukkig nog niks van meegemaakt.

Persoonlijk zou ik me ineens heel crimineel en verdacht vinden als ze me op straat zouden fouilleren. Of als ik ?zomaar? mijn paspoort moest laten zien.

Vooral omdat ik denk dat de mensen die echt kwaad in de zin hebben, daar toch wel ruimte en gelegenheid voor vinden.
Die worden heus niet gestopt door preventief fouilleren van mensen die uitgaan en willekeurig om identiteitsbewijzen vragen.

Ik was in mijn lijf en leden net aan het wennen aan het vaste, drukke leven dat ik in ieder geval de komende maanden zal hebben.
Veel werken, geen mogelijkheid om vrij te krijgen en de meeste vrije gaatjes volgepropt met uit de hand gelopen hobby?s als schrijven, muzieksite-mensen co?rdineren en nog meer dingen die voornamelijk met dansen en uitgaan te maken hebben.
De voordelen van even vast en -voor mijn doen- veel geld verdienen en de interesse om eens te ondervinden hoe dit soort leven me nou zou bevallen had ik voorop gesteld.

Tot ik net gebeld werd.
Door iemand van mijn oude stage/vrijwilligers/1-jaar-werk-in-buitenland-plek.
Of ik tijd en zin had om mee te werken aan een project in Berlijn?
Heel veel zin.
Helemaal geen tijd.
?Ik ben aan het werken en zit er even helemaal aan vast? hoorde ik mezelf zeggen.
Heel erg jammer.

Dit ene telefoontje maakte me in een klap weer duidelijk waarom ik het zo jammer kan vinden om vast te zitten aan dingen op werkgebied.
Ik heb niet zoveel met zekerheid en vastheid, hou liever ruimte voor spontane, onverwachte dingen.

Gedeeltelijk vrijwillig, gedeeltelijk betaald werk ik een paar keer per maand achter de bar van een concertzaal.

Gisteren was er een dance-avond en een groepje mannen kwam al ietwat aangeschoten binnen. In no-time bestelden ze bier, meer bier. De ene had net bier besteld en de andere bestelde alweer een nieuw rondje. Amper op je benen kunnen staan en weer een nieuw rondje bestellen. Ik was verbaasd en probeerde er steeds subtiel wat van te zeggen, maar dat sloeg niet echt aan.

Het besef sloeg ineens aan, toen een van de mannen tegen de bar aan leunde en ineens niet meer.
Zichzelf niet in evenwicht kunnen houdend was hij *pats* achterover gevallen. Gelukkig voor hem te dronken om er iets van te voelen. Zijn vrienden hielpen hem overeind, zetten hem neer.
En bestelden meer bier. Na mijn aandringen wel eentje minder.

De avond was jong, voor de mannen was het alweer voorbij, niet veel later zijn ze naar huis gegaan.

Stoer.

Maar ik toch wel nieuwsgierig.
Waarom drie van nature zeer donkere mannen een zonnestudio binnenlopen.

Wakker worden terwijl je hoort dat de regen met bakken uit de hemel valt.
Nog een keertje omdraaien, iets dieper onder je dekbed kruipend.
Uiteindelijk opstaan en met dikke sokken en warme trui aan door je huisje slenteren, mailtjes schrijven, muziekjes luisteren, clipjes bekijken, aan de telefoon kletsen met mensen, zo nu en dan naar de regen buiten kijkend.
Dadelijk even loswrikken uit dit cocoon-gevoel om te zorgen dat eerst koelkast- en vervolgens maaginhoud gevuld kunnen worden.
De herfst heeft echt wel z?n charme.

Het was aardig vol in de bus.
Tezamen met mijn collega nam ik genoegen met een staanplaats en om omvallen te voorkomen, zocht mijn hand een leuning om zich aan vast te houden.
Het was de leuning van iemand die deze kans aangreep om een tirade tegen me af te steken.
Een oude, verbitterde vrouw.

Haar relaas betrof dat sommige jongelui twee plekken in beslag namen, terwijl hun tas best op de grond kon staan in plaats van op een stoel. De twee jonge kinderen die ieder een eigen stoel hadden, vond ze ook niet kunnen in zo?n drukke bus. Vorige week was ze namelijk al uitgegleden in de bus en aangezien ze al boven de 70 was,had ze daar hulpeloos gelegen, bijna dood zelfs. Als ik ouder zou zijn, zou ik vanzelf wel meer voor mezelf op komen, anders zou ik op een dag ook levenloos op de grond van een bus komen te liggen. Vroeger, vroeger was alles anders.

Ik werd een beetje overrompeld door zoveel bitterheid op een zonnige middag.
En heb maar niet geantwoord dat ik die betreffende plekken helemaal niet wilde hebben, omdat het zou betekenen dat ik dan achteruit zou moeten reizen. Mijn maag vind dat niks en daarom sta ik soms liever.

Deze mompelende vrouw had dat vast opgepakt als een teken dat ook ik een ondankbaar kind van deze tijd zou zijn.

Mijn internetverbinding deed het een paar dagen bijna niet.
Alles wat ik daardoor niet kon doen, leek domweg niet te bestaan.
Wat toch wel neerkomt op een struisvogel-aktie, of een handeling van een kind van 3.
Wat ik niet zie, bestaat niet.
Het geeft ergens wel rust voor het moment.
Een plastische nep-rust.
Maar rust is rust.

Mijn doel in het leven is ooit gevormd tot het zo leuk mogelijk proberen te hebben.
Een vrolijk doel, waarmee je alle kanten uit kan.

Een nadeel is dat alle minder leuke dingen moeilijk in je leven in te passen blijken.
Leuk heeft altijd voorrang op minder leuk.

Zo kan je aan de omvang van mijn afwas, de berg post die hier ligt en de andere gebruikte dingen die her en der door mijn onderkomen dwalen altijd aflezen hoe leuk mijn afgelopen dagen waren.

Opruimen komt pas op een latere plaats, als ik meer tijd zou hebben.

Ik sta stil.
De tijd tikt door.
Ik ren als een razende.
De tijd staat stil.
Minuten kruipen voorbij.
Dagen vliegen voorbij.
Ineens komt er een herinnering van jaren geleden gedetailleerd in mijn hersenpan voorbij drijven.
Om te weten wat ik vorige week aan het doen was, moet ik mijn agenda erbij pakken.

Tijd is ook maar relatief.