22 11 04 - 11:56
Gepost door: admin
De film en het verhaaltje
Zondagavond was ik naar de film*. Een film in de bioscoop bekijken heeft voor mij echt een meerwaarde dan het op tv bekijken. Thuis kan je door vanalles worden afgeleid en in een bioscoopzaal bestaat de buitenwereld even niet. De film, dat verhaal, de mensen erin: dat is het enige dat bestaat op dat moment.
Het nadeel van een bioscoop is, dat er meestal meer mensen zitten. Zolang zij hun mond houden, niet je beeld blokkeren of fanatiek chips of ander krakend voedsel eten, is dat geen probleem.
Gister zaten er op de twee stoelen voor mij een stelletje. Die vanaf het begin van de film heel knus met hun hoofden tegen elkaar zaten. Het vervelende voor mij was dat ik dus eerst naar hen keek, voordat mijn ogen bij het filmdoek terechtkwamen. Dus terwijl het verhaal in de film zich verder en verder ontspon, had ik een laag daarvoor een ander soort verhaaltje. Dat van het stelletje. Dat dus met de hoofden tegen elkaar begon. Op een gegeven moment gingen de hoofden los van elkaar. Daarna probeerde hij veelvuldig haar blik te vangen (in een donkere bioscoopzaal?succes) om haar vervolgens, mits het lukte, schaapachtig verliefd aankeek. En ineens was er een ommekeer aan hun kleffe houding. Haar hoofd hing zover mogelijk van hem af, en hij legde zijn hoofd op haar schouder (in een zeer geforceerde positie zo te zien). Na een paar seconden maakt zij een korte, edoch heftige beweging waardoor zijn hoofd geen andere optie had dan van haar schouder af te gaan. Zijn ogen keken vragend naar haar. Zij bleef naar het doek kijken. Even later legde hij zijn hoofd weer zo geforceerd op haar schouder.
De vriend waarmee ik naar de film was keek naar het stelletje voor ons en toen vragend naar mij en ik keek terug zo van ?zij heeft er duidelijk geen behoefte aan, wat stom dat hij dat niet doorheeft en het nog een keer probeert?.
Zij deed luttele seconden later weer zo?n korte, edoch heftige beweging waardoor zijn hoofd wederom geen andere optie had dan terug overeind te gaan.
Vervolgens bleven ze beide rechtop zitten en langzaamaan werd het in de film ook spannender, dus waren hij, zij en ik vol overgave naar de film aan het kijken.
De film was afgelopen, de lichten gingen aan.
Wij keken gespannen, en hopelijk onopvallend, naar het stelletje voor ons om te ontdekken wat ze tegen elkaar zouden zeggen na deze diverse lichamelijke afwijzingen van haar kant. Tot onze verbazing hadden ze het zowaar over de film en dat terwijl wij er van overtuigd waren dat ze er niks van hadden gevolgd, druk als ze het met elkaar hadden.
Het was tijd om te gaan, de buitenwereld en de regen in.
De twee verhaaltjes waren afgelopen.
* The door in the floor. Ik vond het een mooie film, met mooie beelden, mooi gebracht. Ergens was het ook wel onsamenhangend. Maar alles bij elkaar: mooie film.
Het nadeel van een bioscoop is, dat er meestal meer mensen zitten. Zolang zij hun mond houden, niet je beeld blokkeren of fanatiek chips of ander krakend voedsel eten, is dat geen probleem.
Gister zaten er op de twee stoelen voor mij een stelletje. Die vanaf het begin van de film heel knus met hun hoofden tegen elkaar zaten. Het vervelende voor mij was dat ik dus eerst naar hen keek, voordat mijn ogen bij het filmdoek terechtkwamen. Dus terwijl het verhaal in de film zich verder en verder ontspon, had ik een laag daarvoor een ander soort verhaaltje. Dat van het stelletje. Dat dus met de hoofden tegen elkaar begon. Op een gegeven moment gingen de hoofden los van elkaar. Daarna probeerde hij veelvuldig haar blik te vangen (in een donkere bioscoopzaal?succes) om haar vervolgens, mits het lukte, schaapachtig verliefd aankeek. En ineens was er een ommekeer aan hun kleffe houding. Haar hoofd hing zover mogelijk van hem af, en hij legde zijn hoofd op haar schouder (in een zeer geforceerde positie zo te zien). Na een paar seconden maakt zij een korte, edoch heftige beweging waardoor zijn hoofd geen andere optie had dan van haar schouder af te gaan. Zijn ogen keken vragend naar haar. Zij bleef naar het doek kijken. Even later legde hij zijn hoofd weer zo geforceerd op haar schouder.
De vriend waarmee ik naar de film was keek naar het stelletje voor ons en toen vragend naar mij en ik keek terug zo van ?zij heeft er duidelijk geen behoefte aan, wat stom dat hij dat niet doorheeft en het nog een keer probeert?.
Zij deed luttele seconden later weer zo?n korte, edoch heftige beweging waardoor zijn hoofd wederom geen andere optie had dan terug overeind te gaan.
Vervolgens bleven ze beide rechtop zitten en langzaamaan werd het in de film ook spannender, dus waren hij, zij en ik vol overgave naar de film aan het kijken.
De film was afgelopen, de lichten gingen aan.
Wij keken gespannen, en hopelijk onopvallend, naar het stelletje voor ons om te ontdekken wat ze tegen elkaar zouden zeggen na deze diverse lichamelijke afwijzingen van haar kant. Tot onze verbazing hadden ze het zowaar over de film en dat terwijl wij er van overtuigd waren dat ze er niks van hadden gevolgd, druk als ze het met elkaar hadden.
Het was tijd om te gaan, de buitenwereld en de regen in.
De twee verhaaltjes waren afgelopen.
* The door in the floor. Ik vond het een mooie film, met mooie beelden, mooi gebracht. Ergens was het ook wel onsamenhangend. Maar alles bij elkaar: mooie film.
Geen reacties