08 10 04 - 18:16
Gepost door: admin
Mensen
Mensen.
Vreemde wezens.
Soms te missen als kiespijn, soms zou de wereld om me heen vergaan zonder ze.
Als ik de laatste mens op aarde zou zijn, zou het niet lang duren voordat ook ik zou verdwijnen. Zonder mensen om me heen zou ik niet kunnen leven.
Door mijn leven te leiden, ben ik erachter gekomen dat ik zeer regelmatig niemand om me heen nodig heb. Dat ik het even gehad heb met mensen. Dan ga ik even alleen mijn eigen dingen doen, zodat ik alleen gestoord zou kunnen worden door mijn eigen gedachten.
Maar zelfs op een dag als dat, heb ik wel menselijke interactie nodig. De aanwezigheid van mensen om me heen.
Een fietser die voorbij komt snellen, een kind dat de bal teruggooit naar een buurjongetje, een gesprek waar ik flarden van opvang als ik door de supermarkt drentel, een voetganger die op de stoep loopt terwijl ik naar buiten kijk.
Door mensen om me heen, wordt mijn eigen bestaan levendiger.
Werkelijker.
Tastbaarder.
En de oorsprong van deze gedachtespinsel is te vinden in een caf?bezoekje met een vriendin van mij vanmiddag. Onverwachts hadden we uren eerder afgesproken en het caf? was zo ongeveer de afsluiter van een middagje dingen doen en regelen en bekijken in de stad. Geen haast, gewoon samen rondbanjeren. Zo?n gevoel dat je hebt als je je volkomen op je gemak voelt bij iemand.
De tegenstelling met de man en vrouw aan het tafeltje naast ons kon niet groter. Zij zaten doodstil tegenover elkaar, geen piepje werd er gegeven. De blik van de vrouw was een mengeling van angst, verdriet en grote leegte. De intense stilte tussen deze twee, die daar maar stil bleven zitten, was zo enorm groot en aanwezig dat het voelbaar was in alle hoeken van het caf?. Onbedoeld inbrekend in onze ruimte. En mijn aandacht was gevangen, want mijn niet aflatende nieuwsgierigheid bleef zich afvragen: ?wat is er tussen die mensen gebeurd dat ze daar zo zitten??
Zonder mensen om me heen zou ik me mijn bestaan niet voor kunnen stellen.
Ik ben daarbij wel blij dat ik de vrijheid heb om me terug te kunnen trekken in mijn eigen wereldje, als al die indrukken van de mensen om me heen mijn eigen ik in de weg zitten.
Vreemde wezens.
Soms te missen als kiespijn, soms zou de wereld om me heen vergaan zonder ze.
Als ik de laatste mens op aarde zou zijn, zou het niet lang duren voordat ook ik zou verdwijnen. Zonder mensen om me heen zou ik niet kunnen leven.
Door mijn leven te leiden, ben ik erachter gekomen dat ik zeer regelmatig niemand om me heen nodig heb. Dat ik het even gehad heb met mensen. Dan ga ik even alleen mijn eigen dingen doen, zodat ik alleen gestoord zou kunnen worden door mijn eigen gedachten.
Maar zelfs op een dag als dat, heb ik wel menselijke interactie nodig. De aanwezigheid van mensen om me heen.
Een fietser die voorbij komt snellen, een kind dat de bal teruggooit naar een buurjongetje, een gesprek waar ik flarden van opvang als ik door de supermarkt drentel, een voetganger die op de stoep loopt terwijl ik naar buiten kijk.
Door mensen om me heen, wordt mijn eigen bestaan levendiger.
Werkelijker.
Tastbaarder.
En de oorsprong van deze gedachtespinsel is te vinden in een caf?bezoekje met een vriendin van mij vanmiddag. Onverwachts hadden we uren eerder afgesproken en het caf? was zo ongeveer de afsluiter van een middagje dingen doen en regelen en bekijken in de stad. Geen haast, gewoon samen rondbanjeren. Zo?n gevoel dat je hebt als je je volkomen op je gemak voelt bij iemand.
De tegenstelling met de man en vrouw aan het tafeltje naast ons kon niet groter. Zij zaten doodstil tegenover elkaar, geen piepje werd er gegeven. De blik van de vrouw was een mengeling van angst, verdriet en grote leegte. De intense stilte tussen deze twee, die daar maar stil bleven zitten, was zo enorm groot en aanwezig dat het voelbaar was in alle hoeken van het caf?. Onbedoeld inbrekend in onze ruimte. En mijn aandacht was gevangen, want mijn niet aflatende nieuwsgierigheid bleef zich afvragen: ?wat is er tussen die mensen gebeurd dat ze daar zo zitten??
Zonder mensen om me heen zou ik me mijn bestaan niet voor kunnen stellen.
Ik ben daarbij wel blij dat ik de vrijheid heb om me terug te kunnen trekken in mijn eigen wereldje, als al die indrukken van de mensen om me heen mijn eigen ik in de weg zitten.
twee reacties
Menselijke interactie om je heen zodat je eigen bestaan wat werkelijker wordt; is voor mij ook zo. Maar juist voor die vrouw aan dat tafeltje lijkt me die interactie om haar heen op dat moment absurd geweest. Als je je angstig, verdrietig en leeg voelt, lijken de gesprekken om je heen of een spelend kind vaak de situatie waarin je je bevindt nog onwezenlijker te maken. Want hoe kunnen die mensen nou gewoon doorpraten of spelen terwijl jouw eigen leven op dat moment ellendig of (tijdelijk) opgehouden lijkt?
Vreemd toch hoe dezelfde omgevingssituatie soms op verschillende momenten anders kan overkomen, of op hetzelfde moment door verschillende mensen anders kan worden ervaren, zoals misschien in jouw stukje.
maite (E-mail) - 09-10-’04 16:30
Vreemd toch hoe dezelfde omgevingssituatie soms op verschillende momenten anders kan overkomen, of op hetzelfde moment door verschillende mensen anders kan worden ervaren, zoals misschien in jouw stukje.
maite (E-mail) - 09-10-’04 16:30
Ik heb nu een week vakantie en dat word deels een week eenzame afzondering. Dat heb ik even nodig zeker omdat ik ook het gevoel heb heel goed stemmingen van anderen op te pikken en dat overstemd mezelf soms.
Neem lekker op tijd je rust.
En banjeren, zwerven er is niks beters
Bob (E-mail) - 08-10-’04 20:42