06 10 04 - 23:40
Gepost door: admin
Nu is nu.
Gisteren was weer eens zo?n avond die totaal ander loopt dan ik daarvoor had kunnen bedenken.
Zo was ik ineens verantwoordelijk voor de merchandise van de band die deze avond optrad in het poppodium waar ik eigenlijk ingewerkt zou worden voor nog een werkgroep. Een andere ronddwalende vrijwilligster erbij gehaald, samen was het erg leuk om te doen. Het inpakken van de overige spullen en het daarbij kletsen over muziek en vreemde gewoontes in andere landen met de manager (uit Londen) en de geluidsjongen (uit Detroit) was een onverwacht leuk staartje.
De avond voelde nog niet afgelopen, dus met een vriend nog naar de wekelijkse dinsdagavondjamsessie gegaan. Voor de verandering strakke muziek. En zoals vaker leuke bekenden. Ik raakte aan de praat met een jongen die met zijn Franse vrouw en kind in Mauritani? woont (mijn topografiekennis is weer bijgespijkerd) en nu weer even in Nederland was. Hij was op stap met zijn broer en een vriend van hen. Die ik allebei van gezicht bleek te kennen (in de categorie ?hebben we ooit gesproken of heb je gewoon zo?n bekend gezicht omdat we allebei al lang in dezelfde stad wonen??. Met 1 van de 2 was ik er aan het eind van de avond nog niet echt over uit.).
De tijd vloog zo kabbelend voorbij en nadat ik bijna naar buiten geveegd werd, ben ik met een grote glimlach op mijn gezicht naar huis gefietst. Gelukkig over mijn leven en de vele onverwachte en leuke dingen die er steeds in gebeuren.
Vanavond was ik op bezoek bij een vriendin, haar vriend was er ook. Ze waren helemaal hyper en enthousiast omdat ze samen woonruimte hadden gevonden en dus gingen samenwonen binnenkort. Het was een gezellig bezoekje, gepraat over The Sound of Music, het donkere weer, pogingen tot werk zoeken, snelle glijbanen, verjaardagen en de inrichting van hun nieuwe onderkomen.
En terwijl ze idee?n aan het uitwisselen waren over hun huisje bedacht ik me ineens dat ik dit stukje helemaal niet heb in mijn leven. Het samen bezig zijn en nadenken over iets. Het niet perse de deur uit hoeven om mensen te zien, want die ene speciale persoon zit naast je.
Het leek me ineens zo rustig om dat zelf ook te hebben. En op dat moment miste ik dat gevoel in mijn eigen leven. Het gevoel dat jij die ene speciale persoon voor iemand bent en vice versa.
Weer naar huis fietsend vervloog dat gevoel langzaam weer. Natuurlijk heeft het iets moois en knus en warms om een vriendje te hebben. Maar zo is het momenteel gewoon niet.
En als ik er zo over nadenk, ben ik heel gelukkig met het leven wat ik nu om me heen opgebouwd heb, de mensen die in mijn leven zijn en de dingen die ik onderneem. Mijn eigen vrijheid.
Hoe suf het ook klinkt en hoe zeer ik de eerste ben om dat fel tegen te spreken, zo?n avond als gisteravond komt waarschijnlijk minder snel voor als ik een vriendje zou hebben.
Dus tot die ene echte speciale jongen op mijn (overigens enorm kronkelige) pad komt blijf ik lekker genieten van mijn vrijheid en mijn leven vol onverwachte, mooie en speciale momenten.
Zo was ik ineens verantwoordelijk voor de merchandise van de band die deze avond optrad in het poppodium waar ik eigenlijk ingewerkt zou worden voor nog een werkgroep. Een andere ronddwalende vrijwilligster erbij gehaald, samen was het erg leuk om te doen. Het inpakken van de overige spullen en het daarbij kletsen over muziek en vreemde gewoontes in andere landen met de manager (uit Londen) en de geluidsjongen (uit Detroit) was een onverwacht leuk staartje.
De avond voelde nog niet afgelopen, dus met een vriend nog naar de wekelijkse dinsdagavondjamsessie gegaan. Voor de verandering strakke muziek. En zoals vaker leuke bekenden. Ik raakte aan de praat met een jongen die met zijn Franse vrouw en kind in Mauritani? woont (mijn topografiekennis is weer bijgespijkerd) en nu weer even in Nederland was. Hij was op stap met zijn broer en een vriend van hen. Die ik allebei van gezicht bleek te kennen (in de categorie ?hebben we ooit gesproken of heb je gewoon zo?n bekend gezicht omdat we allebei al lang in dezelfde stad wonen??. Met 1 van de 2 was ik er aan het eind van de avond nog niet echt over uit.).
De tijd vloog zo kabbelend voorbij en nadat ik bijna naar buiten geveegd werd, ben ik met een grote glimlach op mijn gezicht naar huis gefietst. Gelukkig over mijn leven en de vele onverwachte en leuke dingen die er steeds in gebeuren.
Vanavond was ik op bezoek bij een vriendin, haar vriend was er ook. Ze waren helemaal hyper en enthousiast omdat ze samen woonruimte hadden gevonden en dus gingen samenwonen binnenkort. Het was een gezellig bezoekje, gepraat over The Sound of Music, het donkere weer, pogingen tot werk zoeken, snelle glijbanen, verjaardagen en de inrichting van hun nieuwe onderkomen.
En terwijl ze idee?n aan het uitwisselen waren over hun huisje bedacht ik me ineens dat ik dit stukje helemaal niet heb in mijn leven. Het samen bezig zijn en nadenken over iets. Het niet perse de deur uit hoeven om mensen te zien, want die ene speciale persoon zit naast je.
Het leek me ineens zo rustig om dat zelf ook te hebben. En op dat moment miste ik dat gevoel in mijn eigen leven. Het gevoel dat jij die ene speciale persoon voor iemand bent en vice versa.
Weer naar huis fietsend vervloog dat gevoel langzaam weer. Natuurlijk heeft het iets moois en knus en warms om een vriendje te hebben. Maar zo is het momenteel gewoon niet.
En als ik er zo over nadenk, ben ik heel gelukkig met het leven wat ik nu om me heen opgebouwd heb, de mensen die in mijn leven zijn en de dingen die ik onderneem. Mijn eigen vrijheid.
Hoe suf het ook klinkt en hoe zeer ik de eerste ben om dat fel tegen te spreken, zo?n avond als gisteravond komt waarschijnlijk minder snel voor als ik een vriendje zou hebben.
Dus tot die ene echte speciale jongen op mijn (overigens enorm kronkelige) pad komt blijf ik lekker genieten van mijn vrijheid en mijn leven vol onverwachte, mooie en speciale momenten.
Eén reactie
Bob (E-mail) - 08-10-’04 20:37