05 10 04 - 13:42
Gepost door: admin
Oefening baart kunst.
Al sinds ik in het bezit ben van tanden, ga ik naar dezelfde tandarts.
En die bezoekjes vond ik verschrikkelijk.
Zo moest ik huilen toen ik voor de eerste keer een fluorgebitje in moest doen (dat is toen maar uitgesteld naar de controlebeurt een half jaar later). En aangezien ik als kind mijn energie liever besteedde aan manieren om te lijken alsof ik mijn tanden had gepoetst in plaats van ze daadwerkelijk te poetsen, heb ik vele gaatjes gehad die uiteraard gevuld moesten worden.
Ik was dus bang voor de tandarts. En het bekijken van plaatjes van enge tandziektes die in zijn kamer hingen terwijl mijn zus in de stoel zat, maakte het er niet minder op..
Eenmaal zelf in die stoel, riep ik bij ieder nieuw attribuut dat hij in mijn mond wilde stoppen: ?heb ik een gaatje?? Of het nou een spiegeltje, haakje, afzuigslangetje of boor was. In de loop der jaren is het mede daarom zo gegroeid dat ik er op kon rekenen dat hij me vertelde wanneer hij een gaatje ging vullen in plaats van er ineens aan te beginnen.
Mijn angst voor de tandarts is echt pas weg gegaan toen ik jaren geleden in Zweden in een sauna was geweest en daarna een koude douche nam. Mijn lichaam vond dat maar niks, al mijn bloed steeg de verkeerde kant op met als gevolg dat ik ben flauwgevallen. Pats, plat voorover op de stenen tegelvloer? De schade viel mee, een dode tand en een lichte hersenschudding.
Die dode tand ging snel verkleuren en toen ben ik in een periode van een paar weken tijd heel vaak bij de tandarts geweest voor een van de minst leuke activiteiten die je daar kan ondergaan: een wortelkanaalbehandeling. Gelukkig was mijn tand dood (lees: gevoelloos), dus eindelijk kon mijn tandarts naar hartelust zijn werk uitvoeren zonder dat ik een kik gaf!
Vandaag was het weer eens tijd voor de jaarlijkse controle van mijn gebit. Tot mijn verbazing werd ik niet geholpen door mijn vertrouwde tandarts, maar door een jonge vrouw! Mijn tandarts bleek sinds kort minder te werken.
Deze andere tandarts deed het heel anders dan ik gewend was. Ze pulkte wat her en der en tijdens het aanbrengen van wit spul (weet niet precies wat het is en wat het doet, maar gebeurt me bij iedere controle), kwam er ook wat op mijn lip terecht. En in plaats van het afzuigslangetje gewoon gebogen in mijn mondhoek te hangen, hield ze het met een hand vast en deed het soms in mijn mond. Alles bij elkaar voelde het wat klungelig, het leek wel alsof ze mijn tanden niet aan durfde te raken.
Oefening baart kunst zeggen ze, dus als ik de volgende keer weer op controle ga, heeft ze ondertussen op vele mensen kunnen oefenen..
Nooit verwacht dat ik mijn oude, vertrouwde, stugge tandarts ooit zou kunnen missen!
En die bezoekjes vond ik verschrikkelijk.
Zo moest ik huilen toen ik voor de eerste keer een fluorgebitje in moest doen (dat is toen maar uitgesteld naar de controlebeurt een half jaar later). En aangezien ik als kind mijn energie liever besteedde aan manieren om te lijken alsof ik mijn tanden had gepoetst in plaats van ze daadwerkelijk te poetsen, heb ik vele gaatjes gehad die uiteraard gevuld moesten worden.
Ik was dus bang voor de tandarts. En het bekijken van plaatjes van enge tandziektes die in zijn kamer hingen terwijl mijn zus in de stoel zat, maakte het er niet minder op..
Eenmaal zelf in die stoel, riep ik bij ieder nieuw attribuut dat hij in mijn mond wilde stoppen: ?heb ik een gaatje?? Of het nou een spiegeltje, haakje, afzuigslangetje of boor was. In de loop der jaren is het mede daarom zo gegroeid dat ik er op kon rekenen dat hij me vertelde wanneer hij een gaatje ging vullen in plaats van er ineens aan te beginnen.
Mijn angst voor de tandarts is echt pas weg gegaan toen ik jaren geleden in Zweden in een sauna was geweest en daarna een koude douche nam. Mijn lichaam vond dat maar niks, al mijn bloed steeg de verkeerde kant op met als gevolg dat ik ben flauwgevallen. Pats, plat voorover op de stenen tegelvloer? De schade viel mee, een dode tand en een lichte hersenschudding.
Die dode tand ging snel verkleuren en toen ben ik in een periode van een paar weken tijd heel vaak bij de tandarts geweest voor een van de minst leuke activiteiten die je daar kan ondergaan: een wortelkanaalbehandeling. Gelukkig was mijn tand dood (lees: gevoelloos), dus eindelijk kon mijn tandarts naar hartelust zijn werk uitvoeren zonder dat ik een kik gaf!
Vandaag was het weer eens tijd voor de jaarlijkse controle van mijn gebit. Tot mijn verbazing werd ik niet geholpen door mijn vertrouwde tandarts, maar door een jonge vrouw! Mijn tandarts bleek sinds kort minder te werken.
Deze andere tandarts deed het heel anders dan ik gewend was. Ze pulkte wat her en der en tijdens het aanbrengen van wit spul (weet niet precies wat het is en wat het doet, maar gebeurt me bij iedere controle), kwam er ook wat op mijn lip terecht. En in plaats van het afzuigslangetje gewoon gebogen in mijn mondhoek te hangen, hield ze het met een hand vast en deed het soms in mijn mond. Alles bij elkaar voelde het wat klungelig, het leek wel alsof ze mijn tanden niet aan durfde te raken.
Oefening baart kunst zeggen ze, dus als ik de volgende keer weer op controle ga, heeft ze ondertussen op vele mensen kunnen oefenen..
Nooit verwacht dat ik mijn oude, vertrouwde, stugge tandarts ooit zou kunnen missen!
twee reacties
sR7nZ1 bqghrknpppdc, [URL=http://uufzfecnuryk.com/]dcbaglzungvo[/URL], [LINK=http://ltyiobuesfmn.com/]zdovkotbdowf[/LINK], http://niksvnmtymvz.com/
glodxfttv (E-mail) (URL) - 01-08-’07 05:17
glodxfttv (E-mail) (URL) - 01-08-’07 05:17
Groeten, Judith
Judith - 06-10-’04 19:14