02 10 04 - 13:26
Gepost door: admin
Ook Hier?
Zijn mensen bang voor elkaar?
Zijn wij bang voor elkaar?
Die impressie krijg ik namelijk de laatste tijd, als ik op een voorzichtige manier probeer om menselijk contact te maken met toevallige voorbijgangers.
Op een hele bescheiden manier. Menselijk, zou ik zeggen.
Je kent het wel: op een nauw stukje straat kan je er niet met 2 mensen tegelijk lopen, dus gaat er eentje eerst. Met 2 mensen tegelijk kom je bij de rij van de supermarkt aan en eentje kan er maar de eerste zijn.
Verwacht ik dan zoveel van de wereld als ik het vreemd vind als je op zo?n moment niet even oogcontact maakt? Een kleine verschuiving van de wenkbrauw, een voorzichtige glimlach om je lippen. Een teken dat je de ander gezien hebt, dat je het waardeert dat je eerst bent gegaan, dat je de ander voor hebt laten gaan, dat je snel voor bent gegaan, maar niet negeert dat die ander er ook is.
Noem me een idealist, maar niemand wordt er slechter van als we de mensen om ons heen weer eens zien en erkennen dat ze bestaan.
Het mooie is: het kost je bijna geen moeite. Je hoeft niet ineens iedereens verjaardag te onthouden, of moeizame briefwisselingen in stand te houden met anderen, iedere dag 30 mensen voor het eten uit te nodigen en je keuken tot een ravage om te toveren.
Het enige dat je er voor hoeft te doen is een knikje, een glimlach of een wenkbrauw die beweegt. Of een combinatie van dat alles, daar kan iedereen uiteraard zijn of haar persoonlijke tint aan geven.
Fijn als de mensen dit weer gaan doen, mijn wereld wordt er in ieder geval weer leefbaarder door.
Dan voel ik me namelijk niet zo?n omvergelopen aardig iemand die gebruikt wordt door mensen die graag altijd als eerste gaan.
Door mensen die niet eens doorhebben dat er ook anderen op dezelfde stoep lopen.
Zijn wij bang voor elkaar?
Die impressie krijg ik namelijk de laatste tijd, als ik op een voorzichtige manier probeer om menselijk contact te maken met toevallige voorbijgangers.
Op een hele bescheiden manier. Menselijk, zou ik zeggen.
Je kent het wel: op een nauw stukje straat kan je er niet met 2 mensen tegelijk lopen, dus gaat er eentje eerst. Met 2 mensen tegelijk kom je bij de rij van de supermarkt aan en eentje kan er maar de eerste zijn.
Verwacht ik dan zoveel van de wereld als ik het vreemd vind als je op zo?n moment niet even oogcontact maakt? Een kleine verschuiving van de wenkbrauw, een voorzichtige glimlach om je lippen. Een teken dat je de ander gezien hebt, dat je het waardeert dat je eerst bent gegaan, dat je de ander voor hebt laten gaan, dat je snel voor bent gegaan, maar niet negeert dat die ander er ook is.
Noem me een idealist, maar niemand wordt er slechter van als we de mensen om ons heen weer eens zien en erkennen dat ze bestaan.
Het mooie is: het kost je bijna geen moeite. Je hoeft niet ineens iedereens verjaardag te onthouden, of moeizame briefwisselingen in stand te houden met anderen, iedere dag 30 mensen voor het eten uit te nodigen en je keuken tot een ravage om te toveren.
Het enige dat je er voor hoeft te doen is een knikje, een glimlach of een wenkbrauw die beweegt. Of een combinatie van dat alles, daar kan iedereen uiteraard zijn of haar persoonlijke tint aan geven.
Fijn als de mensen dit weer gaan doen, mijn wereld wordt er in ieder geval weer leefbaarder door.
Dan voel ik me namelijk niet zo?n omvergelopen aardig iemand die gebruikt wordt door mensen die graag altijd als eerste gaan.
Door mensen die niet eens doorhebben dat er ook anderen op dezelfde stoep lopen.
zes reacties
Hier in Luxemburg is het al niet anders. Je voelt je er vaak echt in de 'snelle wereld' van banken en EU. Maar de meeste mensen reageren toch wel haast blij verbaasd als je ze voor laat gaan met een glimlach of een grapje. Hebben ze dus wel behoefte aan, maar weten het blijkbaar zelf niet eens.
Groot lichtpunt: de eenvoudige supermarkt die in het verleden is opgezet door en voor het spoorwegpersoneel. Iedereen die daar werkt is vrolijk en aardig, en dat slaat over naar de wachtenden in de rij. Geen wonder dat het druk bezocht is en er daardoor lange rijen staan... met geduldige en vaak zelfs vrolijke mensen!
maite (E-mail) - 02-10-’04 23:22
Groot lichtpunt: de eenvoudige supermarkt die in het verleden is opgezet door en voor het spoorwegpersoneel. Iedereen die daar werkt is vrolijk en aardig, en dat slaat over naar de wachtenden in de rij. Geen wonder dat het druk bezocht is en er daardoor lange rijen staan... met geduldige en vaak zelfs vrolijke mensen!
maite (E-mail) - 02-10-’04 23:22
O zo herkenbaar
Gisteren was ik voor een heel goed doel (jawel ik was 1 van die 250000) in Amsterdam. Op een gegeven moment gaat het stortregenen en ik wil even mijn pluutje de lucht in steken. Dus ga stil staan midden op de Prinsengracht en ik ben niet zo goed met pluutjes dus het was een gepiel. Dat was een foute beslissing volgens een passant... Hij komt recht op me af en nee hij ging niet aan de kant. En nee ik kreeg niet alleen de welbekende schouder tegen die van mij aan geramd. Nee deze man vond het nodig om mij echt een rot duw richting de straat te verkopen. Ik weet niet??? Wat bezield zo iemand??? Op dat moment was ik echt van mijn stuk gebracht...
Tja en dan denk je inderdaad is het echt zo veel gevraagd even een stap opzij te zetten? Even te vragen of je langs mag? Ik doe het graag hoor!
Iris (E-mail) - 03-10-’04 23:10
Gisteren was ik voor een heel goed doel (jawel ik was 1 van die 250000) in Amsterdam. Op een gegeven moment gaat het stortregenen en ik wil even mijn pluutje de lucht in steken. Dus ga stil staan midden op de Prinsengracht en ik ben niet zo goed met pluutjes dus het was een gepiel. Dat was een foute beslissing volgens een passant... Hij komt recht op me af en nee hij ging niet aan de kant. En nee ik kreeg niet alleen de welbekende schouder tegen die van mij aan geramd. Nee deze man vond het nodig om mij echt een rot duw richting de straat te verkopen. Ik weet niet??? Wat bezield zo iemand??? Op dat moment was ik echt van mijn stuk gebracht...
Tja en dan denk je inderdaad is het echt zo veel gevraagd even een stap opzij te zetten? Even te vragen of je langs mag? Ik doe het graag hoor!
Iris (E-mail) - 03-10-’04 23:10
Toevallig had ik het daar laatst ook over met Lieke, wij zeggen geregeld mensen gedag op straat, gewoon, omdat je het leuk vind om een keer een glimlach van die nader te zien, of ook een "goedeavond" terug te horen. In NL is men vaak zo verdomde individualistisch (F7) dat het inderdaad raar is al seen onbekende tegen je lacht of hallo zegt. Jammer he!!
Judith (E-mail) - 04-10-’04 20:04
Judith (E-mail) - 04-10-’04 20:04
Als je het van de positieve kant bekijkt kan je wel stellen dat wat je uitstraalt ook terug krijgt. Als we in de auto rond rijden in een onbekende omgeving kun je altijd even het "zwaai" gehalte controleren. Door zelf enthousiast te wuiven zie je dat vaak dat mensen enthousiast terug zwaaien. Wel met een blik in de ogen van wie is dat maar de eerste reactie is vaak wel ok. Verder heb ik tijdens mijn opvoeding veel te maken gehad met types ik zal geen namen noemen die menen dat ze tegen iedereen wat moeten zeggen. Daar wordt je ook niet vrolijk van.
Rianne Kremers (E-mail) - 05-10-’04 23:11
Rianne Kremers (E-mail) - 05-10-’04 23:11
Exact, van die mensen die niet eens dank je zeggen als je de deur voor ze openhoudt, lang!
Maar ga eens in Groningen op het Pieterpad lopen, daar zegt nog iedereen hoi, heerlijk!
Bob (E-mail) - 08-10-’04 20:33
Maar ga eens in Groningen op het Pieterpad lopen, daar zegt nog iedereen hoi, heerlijk!
Bob (E-mail) - 08-10-’04 20:33
Grappig was er laatst ook mee bezig. Tenminste in de zin dat ik nu eens niet meer aan de kant wil gaan als iemand recht op me af loopt. Ik werd zo nijdig van die mensen die doen alsof ze meer recht hebben dan jij. Laat staan om ook maar een poging te doen om te communiceren. Total score van zo'n twaalf mensen die ik de laatste dagen omver moest lopen.....maar ja daar wordt je ook niet gelukkig van. Oplossing?
Rogier (E-mail) - 02-10-’04 17:16