Scandinavische dingen

Gister had ik het geluk om te mogen werken in mijn concertzaa; op de dag en avond dat The Whitest Boy Alive moest optreden. Wat een fijne mensen, mooie muziek en geweldig optreden! Mooi om weer eens een band te zien die samen echt muziek aan het maken zijn, in plaats van alleende nummers te spelen. En dat alles met een pasgeleden gebroken pols van de Noorse zanger/gitarist.

Deze ochtend heb ik nog even -maar veel te krap- tijd om een aantal stukken vooruit te schrijven voor mijn danceblog, mijn paspoort te verlengen en mijn tas in te pakken. Vier dagen Stockholm staan voor de boeg! Na het op het laatste moment onverwacht niet doorgaan van twee maanden geleden, gaat het er nu weer van komen.

Weer ja, want een jaar of tien geleden alweer heb ik ongeveer een jaar in Zweden gewoond en een jaar of vier geleden was ik weer even daar. En nu ga ik vier dagen door de hoofdstad rondbanjeren, naar de taal luisteren, om me heen kijken en alles in me opnemen.

En vooral nu, na mijn werk-12-daagse: ontspannen en tot rust komen.

Identiteit bijna over tijd

Een aantal maanden geleden kreeg ik een brief van de gemeente, dat mijn paspoort over een tijdje verlopen zou zijn. Ik vond dat grappig, want ten eerste duurde het toen echt nog een paar maanden en ten tweede ben ik iemand die dat soort dingen altijd netjes in mijn agenda zet en zelf in de gaten houd.

Vandaag keek ik naar mijn paspoort en zag echter ineens dat deze nog geldig is tot 22/5/2008. De datum waar ik de afgelopen jaren al zo vaak naar had gekeken, was ineens al over een week!

Volgens mij ben ik er nog niet helemaal aan gewend dat het alweer mei is.

Een overlopende emmer is weer leeg

En soms, in alle drukte en hektiek, komt er ineens nog iets in je volle planning bij.

Door dat ene, waardoor op het eerste gezicht alles planmatig echt compleet verstopt, zorgt er juist voor dat in een klap duidelijk wordt hoe te handelen, wat af te zeggen, waar te schuiven, waarvoor te kiezen.

Een grote glimlach voor de grappige speling van het leven.

Halve kracht

Dag na dag na dag werken. Steeds iets te laat omdat er nog dingen afmoeten of omdat ik laat thuis ben. Vroeg wakker worden omdat de wekker weer gat. Of de zo iets te warm schijnt. Of de telefoon vroeg ineens rinkelt. Een nieuwe, tijdelijke werkplek voor drie dagen tussendoor. Drukte achter de rug en drukte voor de boeg. Weinig tijd om rustig even alles te laten bezinken. Een nieuw iemand om te leren kennen. Warmte om aan te wennen.

Het is best fijn om te weten dat je op halve kracht ook best wel kan werken, maar binnenkort hoop ik het weer op volle kracht te doen, zonder bang te zijn dat ik ’s ochtends op de fiets in slaap val.

Hetzelfde dus

Op weg van hier naar daar, kwam ik een bekende tegen van lang geleden. De laatste jaren spreken we elkaar amper meer, maar zo soms zeggen we even hoi.

Vandaag was weer zo[n hoogtepunt in mijn hoofd qua beslissingen nemen, plannen, keuzes maken en alles van elkaar af laten hangen.

Op de vraag 'hoe gaat het met je', volgde dan ook mijn 'op zich wel goed, alleen wel te druk eigenlijk'.

Haar 'maar zo ken ik je, zo gaat het toch altijd bij jou?' was zo waar, dat ik me bedacht dat het toch echt (echt!) eens tijd gaat worden om die rust er eindelijk eens goed en solide in te bouwen. En te houden.

Oude avances

Het kan best leuk zijn. Vleiend. Gepast. De verkeerde persoon, maar toch complimenteus. Grappig. Aardig.

De ene keer is het wederzijs, de andere keer eenrichtingsverkeer en weer een andere keer enorm plat, maar juist daardoor ook wel grappig.

Sexuele avances van iemand van de andere sexe, daar heb ik het over.

Maar een hoogbejaarde, demente man allemaal vreemde toespelingen maakt en waarbij je het beste een armlengte afstand kan houden als je drinken aan hem geeft.. Dat was weer een geheel nieuwe ervaring.

(on)eerlijkheid

Eerlijkheid dat is zo’n ding. Het lijkt zo duidelijk en recht voor zijn raap, maar ieder heeft er zo zijn eigen opvatting van. Dit weekend heb ik door diverse mensen vele varianten om me heen gehad.

Eerlijk in woorden. Onduidelijker zonder woorden.

Een mening klaar hebben over mij en mijn (on)eerlijkheid in een bepaalde situatie en daardoor niet meer mijn kant van het verhaal willen luisteren.

Eerlijk naar mezelf toe en de antwoorden gewoon toelaten.

Eerlijk zijn is een nobel streven, maar het is vaak een duidelijke kwestie van ‘makkelijker gezegd dan gedaan’. Het blijft het nastreven waard, dat zeker.

Checklist

• De checklist:
• Vragenlijst
• Memorecorder
• Nieuwe batterijen
• Het tijdschrift
• De treintijden
• De route naar de afgesproken plek
• Deo
• Pen en papier
• Gezonde dosis spanning
• Zenuwen die straks door mijn buik gaan gieren 
• Check
  
  Update: Voor een van mijn eerste schreden op interviewgebied heb ik hem geïnterviewd voor dit blad. Het viel me alleszins mee. Nu nog het hele gesprek tot een mooi en passend artikel smeden.

De rust in de onrust

Ok, ik heb dan wel steeds een ietwat opgejaagd gevoel, kom steeds tijd te kort en val niet iedere avond meteen in slaap omdat mijn hoofd nog te onrustig is.

Maar ik ben bezig met het werken aan de werkzaamheden die ik het liefste doe en dat heeft nu eenmaal even veel tijd en aandacht nodig.

Vannacht droomde ik dat ik voor iets terug was in een callcentre en dat ik zo intens blij was dat ik daar niet meer aan het werk was, dat die tijd eindelijk voorbij was.

Rustig is mijn leven op het moment totaal niet, maar het bruist, het leeft, het groeit en ik heb er steeds meer vertrouwen in dat het allemaal ergens toe leidt. De kant op die ik diep van binnen wil.

Haast bij de kruiden

Ze kwam er aan, leunde op de balie en wilde overduidelijk snel geholpen worden. Ik was aan de beurt en deed mijn bestelling van pompoenpitten, pijnboompitten en rozijnen. De verkoper keek vervolgens de wachtende mensen aan en vroeg wie er aan de beurt was. De laatst aangeschoven vrouw stak van wal. De vrouw aan de andere kant van mijn zijde keek verbaasd. Logisch, zij stond er namelijk eerder. Een hekel hebbend aan voorkruipende mensen, wees ik behulpzaam naar de vrouw die er eerder stond. De verkoper ging haar helpen. Mijn nekharen gingen overeind staan toen ik al weglopend de ongeduldige vrouw diep hoorde zuchten en vervolgens hoorde zeggen ‘maar ik heb enorme haast, dus zou ik voor mogen?’.

Vervelend voor haar dat ze haast heeft, maar dat lijkt me vooral haar eigen probleem en niet dat van de mensen om haar heen. Vooral in de wereld van pitten, noten en kruiden, waar niks me een zaak van leven en dood lijkt.